• yung iba nababaliw.
• yung iba gumaganda/gumugwapo
• yung iba nalolosyang
• yung iba nagiging selfish
• yung iba nag-iinarte
• yung iba nagpapakamartir
• yung iba nanloloko
• yung iba nagpapaloko
• yung iba nagtitiis
• yung iba ibinibigay lahat
• yung iba sakto lang
• yung iba ginagamit ang utak, tumatalino
• yung iba ginagamit ang puso, nagpapakabobo
• at higit sa lahat, yung iba, nabubuntis.
• 

Sa halos lahat naman ng bagay, yung first step ang pinakamahirap. Pero kailangan kasi, buo na yung mind mo na ito talaga ang gusto mong gawin. Once nalampasan mo yung first step, siguro, magiging madali na rin yung mga kasunod.

Mamimiss mo lahat yung mga ginagawa niyo ng sabay. At pwedeng sabihin mo sa sarili mo na hindi mo na ulit gagawin ang mga bagay na yun, Pero ano? Hindi ka na ulit kakain? Hello? Wag kang masyadong maarte.

Mamimiss mo yung mga panahon na gigising ka sa umaga, mat text kaagad niya. Yung bago ka matulog, isang sweet message muna galing sa kanya. At sa sandaling wala na kayo, wala na ring gagawa sa iyo niyan. Iyon ang pinakamahirap. Yung maramdaman mo sa sarili mo na nag-iisa ka na. Wala na nga kayo diba?

Pero as you go through your life, marerealize mo na hindi ka naman talaga nag-iisa. May mga tao sa paligid mo na naandyan for you to realize your worth. Relasyon niyo lang ang natapos. Hindi ang buhay mo.

Let go…

Siguro, mas maganda kung after ng isang relationship, lalo na kapag sobrang tagal nung relasyon na yun, give your time to breath. Wag ka munang papasok ulit sa relationship. At wag na wag kang magrerebound. Hindi basketball ang pag-ibig.

• Gigising ka sa umaga, ichecheck mo ang phone mo para mag-expect makabasa ng Good morning baby, I love you! pero wala kang mababasa. Maaalala mo, break na nga pala kayo. Malulungkot ka na lang or worse, maiiyak ka bigla.
• All through out the day, chinecheck mo ang phone mo kasi nasanay ka na lagi siyang katext. Wala kang marereceive na message mula sa kanya. Puro GM ng mga kabarkada.
• Sa gabi naman, pipilitin mong makatulog ng maaga kasi nasanay kang lagi siyang kausap bago matulog. Makikita mo na lang ang sarili mong naluluha, umiiyak, at inaalala kung paano naman niya sa bihin yung Good night baby. I love you!
• Pilit mong iiwasan ang kahit anong makakapagpaalala sayo sa kanya. Mga kantang sabay niyong kinakanta, mga lugar niyong laging pinupuntahan, pati yung mga pagkaing madalas niyong kainin, kahit yung mga ayaw niya. Iniiwasan mo.
• Palihim kang humahanap ng updates sa kanya. Tinitingnan mo yung FB, twitter, tumblr o kahit anong networking site kung saan siya nag-uupdate, pasimple kang nagtatanong sa mga common friends niyo o yung pinakadesperado, nakikipagtext ka na sa kanya ulit kahit na hindi ka pa naman moved on at masakit pa rin sayo yung okay na siya at ikaw hindi pa.
• Bitter ka.
• Hopia ka pa rin.
• Marerealize mong kailangan mo na ring sumaya. Lalabas ka na with friends, o kaya magpapaganda/pogi ka.
• Mas maappreciate mo ang sarili mo. Maiisip mong hindi ka talaga para sa kanya kasi you deserve someone better.

Tao din naman ako. May mga dinadamdam, may mga pinagdaaanan. Dumadating din ako sa punto na hindi ko na kaya ang mga kinikimkim ko kaya lumalapit ako sa iba para may makausap. Ang problema lang, nagsasabi pa lang ako kung anong pinoproblema ko, dadalihan agad ako ng “Wag mo nang isipin yan. Kaya mo yan” o kaya “drama naman neto, okay lang yan”. Alam ko namang kaya ko. Alam ko namang madrama talaga ako. Pero kailangan ko din namang magrelease. Kapag sinabi kong may problema ako, hindi ko naman kailangan ng payo e. Marami ako noon. Alam ko din kung anong dapat gawin. Ang kailangan ko kapag sinabi kong may problema ako, makakausap. Hindi necessarily tagapayo.